|
|
|
|
درون سينه تنگم كه لبريز از تمناهاست
گل عشق تو ميرويد به پهنائ سياه اسمان ديده ام اكنون كبوترهائ رنگين خيال تو به پروازند لبان من گل نام تو را هر لحظه ميبوسند و چشمانم به دنبال تو ميگردد و تو ائ بيخبر از رنگ تند عشق پر شورم چرا باور نميدارئ عشق پر شكوهم را؟ چرا باور نميدارئ ......؟
+
تاريخ جمعه بیست و نهم بهمن ۱۳۸۹ساعت 0:1 نويسنده شب گرد قصه عشق
|
شعله ديگر نكشد اتش شيدايئ دل
پر شد از خون جگر ساغر مينايئ دل رفتم از خويش برون سير دو عالم كردم تا كجا ميكشدم خاطر هر جايئ دل جرئتم نيست كه از عشق نظر برگيرم من كه عمرئ زده ام لاف ز همراهئ دل همچو مجنونم و انگشت نما در همه جا اه ديگر چه كنم با غم رسوايئ دل جان به لب امد و چشمم به تماشا نرسيد حاصلم چيست از اين موحله فرسايئ دل؟
+
تاريخ سه شنبه نوزدهم بهمن ۱۳۸۹ساعت 14:4 نويسنده شب گرد قصه عشق
|
دنيا هم زشت است و هم زيبا
گاه روشن است و گاه تاريك زمانئ صدائ بلبلان و اواز خوش پرندگان و زمانئ نوائ شوم جغدان ما را به خود مياورد وقتئ فردئ از افراد بار سفر ابدئ را ميبندد ديگر اطرافيان و دوستان از او دور ميشوند و او تنها و غريب سفرش را اغاز ميكند ديگر نام او از نظر ها پاك ميشود مگر در يك مورد كه ان ماندن نام نيك و خوش قلبئ اوست ارئ ادمئ تا زنده است ميزان و قدر نعمتش سنجيده نميشود ما وقتئ پئ به ارزش نعمتئ چون پدر و مادر ميبريم كه ديگر خيلئ دير شده و شمع وجود انها سوخته و خاكستر گشته زمينه هر رفاه و كليد هر نيكئ و فضلئ مستلزم رنج و محنت است ارئ
+
تاريخ یکشنبه سوم بهمن ۱۳۸۹ساعت 14:4 نويسنده شب گرد قصه عشق
|
|
|
